Kaziwa Ahmadi pinned «‍ گاهی بعد از تمام شدن یک رابطه، ذهنمان با ما بازی عجیبی می‌کند؛ کسی که روزی باعث اضطراب، خشم، ناامیدی و اشک‌هایمان بود، ناگهان در خاطراتمان به کسی تبدیل می‌شود که انگار تنها کسی بود که می‌توانست ما را خوشحال کند. ناگهان بدی‌ها کمرنگ می‌شوند و خوبی‌ها پررنگ؛…»

‍ گاهی بعد از تمام شدن یک رابطه، ذهنمان با ما بازی عجیبی می‌کند؛ کسی که روزی باعث اضطراب، خشم، ناامیدی و اشک‌هایمان بود، ناگهان در خاطراتمان به کسی تبدیل می‌شود که انگار تنها کسی بود که می‌توانست ما را خوشحال کند. ناگهان بدی‌ها کمرنگ می‌شوند و خوبی‌ها پررنگ؛ بحث‌ها، بی‌توجهی‌ها و زخم‌ها به حاشیه می‌روند و فقط چند خاطره‌ی شیرین باقی می‌ماند؛ چند نگاه، چند آغوش، چند لحظه که در آن‌ها احساس می‌کردیم دوست‌داشتنی، مهم و خواستنی هستیم. اما شاید ما همیشه دلتنگ خودِ او نباشیم؛ گاهی دلتنگ آدمی هستیم که آرزو داشتیم باشد، کسی که قرار بود بماند، بفهمد، انتخابمان کند و زخم‌هایی را که سال‌ها در سکوت با خود ح

‍ ‍ در رابطه‌های معلق یا سیچویشن‌شیپ دو نفر به هم نزدیک‌اند، دلتنگِ یکدیگر می‌شوند، ساعت‌ها با هم سخن می‌گویند، اما در میانه‌یِ این نزدیکی، پرسشی هولناک دهان باز می‌کند: «ما دقیقاً چه نسبتی با هم داریم؟» این‌جا نه آن‌قدر دوریم که بتوانیم نامش را «جدایی» بگذاریم، و نه آن‌قدر نزدیک که بتوانیم آن را «پناهگاهی امن» بنامیم. همه‌چیز در حالتی از «تعلیقِ مزمن» است. بسیاری بر این باورند که مسئله تنها «ترس از تعهد» است؛ اما از منظر روانکاوی، تعهد به‌خودی‌خود ترسناک نیست؛ آنچه هراس‌انگیز است،«آسیب‌پذیریِ عریان» است که تعهد، آن را مطالبه می‌کند. تعهد یعنی پذیرفتنِ این حقیقتِ تکان‌دهنده که دیگری قدرتِ ویرا