#сар’я #sacral_urban Ах, якім цікавым сьвеце мы б жылі, калі б кожная эпоха пакідала нам архітэктурныя помнікі! Але мы жывем у рэгіёне, дзе амаль усю гісторыю галоўным будаўнічым матэрыялам было дрэва. Матэрыял прыемны, толькі надта далікатны ў пытаннях захавання. Вось вёска Сарʼя, напрыклад, першую згадку мае ў 1506 г. Як бы, 5 стагоддзяў гісторыі мае за метафарычнымі плячыма. Але што там можна ўбачыць? Цудоўны, але адзіны, помнік неаготыкі, якому каля 170 год. А недзе няма і таго. Што казаць, калі да нас не дайшоў нават палацавы комплекс сядзібы Лапацінскіх. Брама захавалася. Праз яе трапляе

#сар’я #sacral_orthodox Як жа доўга я сюды збіраўся (ня пра першае і, спадзяюся, не апошняе месца так кажу, але тут быццам выпадак асаблівы). Царква ўсьпеньня прасьвятой Багародзіцы – храм сярэдзіны ХІХ ст. у стылі, якому дадаюць эпітэт «палымяная», неаготыка. І ў дадзеным выпадку ён як нідзе падаецца трапным. Адзін са старэйшых прыкладаў стылю на нашых абшарах і ці не самы арыгінальны (ну, гэтая адзнака эмацыйна афарбаваная амаль свежымі пачуццямі ад сузірання, можаце аспрэчыць у каментарах). Гісторыя стварэння рамантычная і сумная: уладар Сар’і Ігнаці Лапацінскі вырашыў ушанаваць памяць пра

#sacral_track Памятаеце, я называў трып у Жылічы лагістычным пеклам хаця і не зусім. Насамрэч, сёння пра сапраўднае лагістычнае пекла (але і не зусім). Ёсць месцы, у якія жадаецца трапіць, бо нешта падобнае бачыў у іншым месцы і яно прыгожае. А ёсць месцы, куды жадаецца трапіць, бо яно прыгожае і такога больш нідзе не пабачыш. Сар’я сярод апошніх. Як туды трапіць? Верхнядзьвінскі раён! Сядаем у начны цягнік да Полацку. А 5й у горадзе. Далей трэба даехаць да чыгуначнай станцыі Сар’янка на дызелі. Ён у 9:46. Часу дахалеры. Ёсць магчымасць пагуляць (таму полацкія допісы яшчэ будуць). А яшчэ тая с