ما باید یاد بگیریم کودکان بازگوش و سرکش، چند صحنه‌ی آشفته و بی‌نظم و گاهی بالا رفتن صدای اعضای خانواده را بخشی از سلامت روان بدانیم، نه نشانه‌ی بزهکاری. و برعکس، باید از کودکانی بترسیم که هیچ دردسری ایجاد نمی‌کنند. گاهی کودکی که دردسر درست نمی‌کند، لزوماً کودکی نیست که حالش خوب است. در این مقاله درباره‌ی تفاوت میان کودکِ بیش‌ازحد مطیع و کودکِ امن برای ابراز خشم، استقلال و حتی سرکشی می‌خوانیم؛ و اینکه چرا چیزی که از بیرون رفتار بد به نظر می‌رسد، گاهی می‌تواند نشانه‌ای از امنیت در رابطه باشد. ادامه‌ی مقاله را در وب‌سایت رابطه بخوانید. raabeteh چرا والدین خوب، فرزندان بازیگوش و سرکش دارند؟

از اول شروع کردن یعنی گذشته را پاک نکنیم؛ اجازه بدهیم تجربه‌های تازه، معنای تازه‌ای به رابطه بدهند. ⏳ ۸:۲۳ ❤15👍4👏1

📝 ما عادت کرده‌ایم بسیاری از مشکلات روان‌شناختی دوران بزرگسالی را ناشی از فقدان عشق کافی در سال‌های نخست زندگی بدانیم. ما از نظر روانی بیمار می‌شویم؛ گرفتار کمبود اعتمادبه‌نفس، اضطراب، بدگمانی و شرم، زیرا جایی در گذشته، از گرما، مراقبت و همدلیِ ضروری محروم بوده‌ایم. اما مسئله‌ای دیگر، عجیب‌تر و ظریف‌تر نیز ممکن است از سال‌های کودکی سرچشمه بگیرد: چیزی که می‌توان آن را “سندرم کودک طلایی“ نامید. ممکن است از نظر روانی حالمان خوب نباشد، نه به این دلیل که نادیده گرفته شده‌ایم یا با ما بدرفتاری شده است، بلکه به این دلیل که با شدت و افراطی خاص و مسئله‌ساز مورد محبت قرار گرفته‌ایم؛ به این دلیل که باب