ما همیشه در مقایسه با آرمان‌ها ناقصیم. ما نمی‌توانیم از آنچه هستیم فرار کنیم. در عشق، به روی نقص‌های انسانی‌مان گشوده می‌شویم؛ اما نقص چیست، جز انسانیتی که با عینک کمال‌گرایی به آن نگاه کرده‌ایم؟ با برداشتن این عینک، می‌توانیم خودمان و دیگران را همان‌گونه که هستیم ببینیم؛ نه آن‌گونه که فکر می‌کنیم «باید» باشیم. و در نهایت آمادگی پیدا می‌کنیم که نقص‌ها و محدودیت‌های انسانی خودمان و دیگری را ببینیم و بپذیریم. سحر رحمانی روان‌درمانگر فردی. ❤2

گاهی آن‌قدر برای خوب شدن عجله داریم، که فرصتِ خوب شدن را از خودمان می‌گیریم. وقتی اضطراب بالاست، طبیعی است که بخواهیم هرچه سریع‌تر از آن خلاص شویم: «چند جلسه طول می‌کشه؟» «چرا هنوز اضطراب دارم؟» اما مغز همیشه در کمترین میزان برانگیختگی، بهترین عملکرد را ندارد. در بسیاری از موقعیت‌ها، سطحی قابل‌تحمل از برانگیختگی می‌تواند به توجه و یادگیری کمک کند؛ در حالی که استرس شدید می‌تواند ظرفیت پردازش و یادگیری را مختل کند. این موضوع در روان‌درمانی هم اهمیت دارد. مراجعِ بسیار مضطرب ممکن است آن‌قدر درگیرِ «هرچه سریع‌تر از این احساس خلاص شدن» باشد که تحمل تجربه‌ی جدید برایش دشوار شود. گاهی تلاش برای حذف فو

گاهی فکر می‌کنیم دلیل خشم ما، رفتار دیگران است؛ اما چیزی که شدت خشم را بیشتر می‌کند، برداشت و باوری است که درباره آن رفتار داریم. مثلاً وقتی کسی از ما انتقاد می‌کند، ممکن است با خودمان بگوییم: «او حق ندارد از من انتقاد کند.» «باید نظرش را برای خودش نگه دارد.» در حالی که می‌توانیم با نظر او مخالف باشیم و حتی آن را ناعادلانه بدانیم، اما بپذیریم که او حق دارد نظرش را بیان کند. گاهی هم خشم، نقش یک سپر دفاعی را پیدا می‌کند؛ وقتی یک اشتباه را به کل شخصیت خودمان تعمیم می‌دهیم: «کارم دیر شد، پس آدم بی‌کفایتی هستم.» در این حالت، ممکن است خشم راهی برای فرار از احساساتی مثل شرم، ناکافی بودن یا ترس از قضا