तुझ्या सोबतीची कोजागिरी तू गेल्यापासून आयुष्यात फक्त विरहाचा वाळवंट आला, मी नदीकिनारी गेलो नाही, डोळ्यांतूनच महापूर वाहू लागला. ना भेटीस आला श्रावण, ना दिसला पुन्हा चंद्रमा, अभागी माणसांच्या नशिबात कुठे आली कोजागिरी पौर्णिमा! फक्त भासांचे श्वास कवळतात, कोरडेच जग भाळी, तुझ्याविना कसली आली दिव्यांची दिवाळी. आता हे आयुष्य एकट्यानेच काढायचे आहे मला, शारदेच्या चांदण्यात, स्वप्नातच पाहताना तुला. कसा विसरणार तुला? तू ज्योत काळजाच्या अंधारतली, माझ्या बेवारस पडलेल्या एकांती जीवनातली. जेव्हा जेव्हा वाट्याला येईल माझ्या ही विरह भरारी, तेव्हा तेव्हा मला आठवत राहील तुझ्या सोबतीची कोजागिरी. — वि

सिर्फ आप मेरे आँसू😢को देख तो सकते हो सही..! मगर महसूस कैसे करोगे? उनके पिछे के दर्द कही...!🙁 माना की"समय के पहिये" से जा सकता है,राजा का सिंहासन..!🤔 मगर कैसे खत्म हो सकता है राजावाली सोच का ओह अनुशासन?...!😎 हररोज खेलता है आम इंसान,खुद के अंदर एक मैदान-ए-जंग जीत..!🔥 इसलिए तो इतना भी आसान नही होता,बनाना "हर-मन की प्रीत"..!🫡 (कृपया हे लिखाण नाव खोडून शेअर करू नये..👍) ...........🦋🌺😇✍💞🦋.......... शब्दांकन✍-B.S.Kendre(stud) Telegram- Con-7218160575 (Whats) प्रतिक्रिया नक्की कळवा आणि आवडल्यास नक्की शेयर करा 👍4

त्यामुळे कुठल्याही नात्यात जास्त वाहवत न जाता  एकमेकांना 'स्पेस' देणं अत्यंत गरजेच आहे. हिथे 'स्पेस' चा अर्थ 'प्रायव्हसी' असा होत नाही. परक्या लोकांकडुन हवी असते ती प्रायव्हसी. आपल्या लोकांकडुन मिळावी ती 'स्पेस'. आपल्याशी जोडल्या गेलेल्या अगदी माणसांच्या ऊठसुठ पाठी नाही लागायचं. म्हणजे त्या व्यक्तीने आपल्याला रोज भेटायलाच पाहिजे, बोलायलाच पाहिजे, अमुक शेअर करायलाच पाहिजे अशी अपेक्षा कधीच ठेवायची नाही. अशावेळी नको वाटणारी गोष्ट करायची ती म्हणजे वाट पहायची. त्यांच्या फोनची, त्यांच्या बोलण्याची, त्यांच्या भेटण्याची. आणि मगच संवाद साधायचा. कदाचित समोरची व्यक्ती एखाद्या गोष्टीमध्ये 'बीझी' असेल. क