نوعی #بازتعریف سوگ است. در #فرهنگ سنتی ایرانی، مرگ قرن‌ها با آیین‌هایی چون گریه، نوحه، روضه، فاتحه و سوگواری جمعی همراه بوده است. این آیین‌ها برای بسیاری از مردم، زبان طبیعی بیان فقدان‌اند. مسئله اما زمانی پدیدار می‌شود که سوگ، از یک تجربه انسانی به یک نهاد رسمی و انحصاری برای تعریف مرگ تبدیل شود؛ نهادی که می‌خواهد بگوید چگونه باید مرده را به یاد آورد، چگونه باید گریست و چگونه باید درباره مرگ سخن گفت. در چنین شرایطی، انتخاب شادی می‌تواند خودش به یک زبان تبدیل شود. نه شادی در برابر اندوه؛ بلکه شادی به‌عنوان شکل دیگری از اندوه. دست زدن، در اینجا الزاماً نشانه فراموشی نیست. رقص، الزاماً انکار مرگ

#جشن_دلتنگی؛ وقتی سوگ از گریه عبور می‌کند؛ گاهی یک جامعه، برای ادامه دادن زندگی، ناچار می‌شود حتی شیوه مردن را هم از نو معنا کند. ۱۸ و ۱۹ دی، روزهایی بودند که مرگ با گلوله به خیابان آمد و خانواده‌های بسیاری را ، با جای خالی فرزندانشان تنها گذاشت. گزارش‌های موجود نشان می‌دهد بخش بزرگی از جان‌باختگان اعتراضات دی ۱۴۰۴ در همین دو روز کشته شدند؛ ابعاد دقیق کشتار همچنان محل اختلاف منابع است. اما پس از آن، در بعضی از مراسم، اتفاقی مهم‌تر از یک مراسم سوگواری رخ داد. مردم به قبرستان رفتند، اما همه‌جا قرار نبود قبرستان، فقط جای گریه باشد. جایی موسیقی پخش شد. جایی دست زدند. جایی رقصیدند. جایی به جای #م

ایران مدرنیته - Iran Modernity pinned a file